لب دريا رسيدم تشنه بی تاب
                                       ز من بی تاب تر جان و دل آب
مرا گفت از طلاتم ها مياسای
                                       که بد درديست جان دادن به مرداب
بدو گفتم که ديگر نا ندارم
                                       به من گفتا بزن اين باده ی ناب
زدم آن ساغر و گفتم به مستی
                                        بده پيمانه ای ديگر ز احباب
به من گفتا اگر خواهی تو مستی
                                        بسوی خانه ی معشوق بشتاب
به او گفتم اگر غفلت بورزم
                                        به من گفتا دهد ساغر به اصحاب
دويدم مست مستان سوی کويش
                                         بديم ميکده قفل است ابواب
نشستم حلقه ی چشمم به در کوفت
                                         وليکن وا نشد آن در ز ارباب
من دل خسته ی مسکين عاشق
                                          زدم در کوی او با اشک سرداب
و اينک من بگويم ايهااناس
                                          منم ساقی و سردابم می ناب